Waaruitikgewordenben,waaropikzalterugvallen

Ode aan Astrid Roemer

Tijdens deze bijzondere middag staan we stil bij het leven en werk van Astrid H. Roemer, een van de meest eigenzinnige en invloedrijke schrijvers binnen de Nederlandstalige literatuur. Roemer overleed op 8 januari 2026, maar haar woorden, verbeeldingskracht en compromisloze denken blijven onverminderd actueel. Dit programma is een ode aan haar werk: luisterend, lezend en reflecterend.

Voorleesmarathon uit het oeuvre van Astrid H. Roemer

In de geest van een voorleesmarathon dragen verschillende gasten om de beurt voor uit het rijke oeuvre van Roemer. Er klinken fragmenten uit haar romans, essays en poëzie. Haar teksten worden vertolkt door vele stemmen, maar ademen samen één ritme.

Thema’s als liefde en verlies, macht en kwetsbaarheid, Suriname en Nederland, vrouw-zijn, zwart-zijn en vrijheid lopen als een rode draad door de voordrachten. Elke lezing is een moment van verstilling én beweging: een uitnodiging om opnieuw te luisteren naar wat Roemers werk ons vandaag te zeggen heeft.

Gesprek over haar invloed en plaats in de literaire canon

Na afloop gaan we in gesprek met speciale gasten over Roemers literaire nalatenschap, haar invloed op hun eigen schrijverschap en haar positie binnen de literaire canon. Hoe lezen we haar werk nu, na haar overlijden? En welke vragen laat Astrid H. Roemer ons na als lezers, schrijvers en als samenleving?

Een voortzetting, geen afsluiting

Deze middag is geen einde, maar een voortzetting. Een gezamenlijke lezing als vorm van herinneren en als eerbetoon aan een schrijver die zich nooit liet temmen. Astrid H. Roemer blijft ons uitdagen om scherp, moedig en menselijk te denken, nu en in de toekomst.

ik wacht bij de surinamerivier 
waar lucht en licht in water hangen 
zee en rivier elkaar ontvangen eb en vloed 
golven van verlangen ik wacht adem met deining 
van troost nacht zucht over mijn zicht waarheid van zijn 
tussen dag en mij ik wacht afval met mij sputum wordt 
golf wordt rimpel mijn gelaat ik wacht regen wordt 
vloed en overspoelt mij zie zon noch sterren 
heb geen gezicht ik wacht water trekt weg 
oever verlaat mij poel van botten 
staart mij aan: waar ben jij 

ik wacht bij het noordzeestrand 
waar lucht en licht in water hangen 
zee en rivier elkaar ontvangen eb en vloed 

Astrid Roemer  
uit: En wat dan nog. Liederatuur (1984)